ΕΚΠΡΟΣΏΠΗΣΗ ΤΟΥ 1ου ΔΗΜΟΤΙΚΟΎ ΣΧΟΛΕΊΟΥ ΘΕΡΜΗΣ ΣΤΙΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΗΜΈΡΑ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ ΤΟΥ ΘΡΑΚΙΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

Με μεγάλη χαρά το σχολείο μας δέχτηκε την πρόσκληση του Δήμου Θέρμης και των
συλλόγων Θρακιωτών και Ποντίων Δήμου Θέρμης για να παραστεί και να τιμήσει
τη μνήμη της γενοκτονίας του Θρακικού Ελληνισμού στις 6 Απριλίου καθώς και της
γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου στις 19 Μαΐου.
“Ο εικοστός αιώνας έχει ήδη παραδώσει τους φακέλους του στον εικοστό πρώτο.
Και είναι φάκελοι γεμάτοι με εγκλήματα.
Ναι, αυτός ο αιώνας έχει πολλούς λόγους να ντρέπεται. Και οι Έλληνες ανάσα δεν
πρόλαβαν να πάρουν μέσα σε αυτόν τον θεόπικρο αιώνα.
Ό,τι αποτρόπαιες λέξεις εφύλαττε η ιστορία στη σκοτεινή πλευρά της, το λαό των
Ελλήνων τον ανάγκασε να τη ζήσει.
Πόλεμοι, διχασμοί, κινήματα, γενοκτονίες, καταστροφές, δικτατορίες, κατοχές,
εμφύλιοι σπαραγμοί.
Όμως, ένας λαός, ένα Έθνος δεν εξαφανίζεται από την ιστορία με σφαγές.
Ανάβουμε σήμερα ένα κεράκι στην ιστορία για να τη φωτίσουμε. Όχι με εθνικιστική
και εκδικητική διάθεση αλλά για να μην ξεχάσουμε.
Αναμφίβολα οι Έλληνες είμαστε λαός της ειρήνης και τα συνύπαρξης, αλλά πρέπει
να θυμόμαστε για να μη μας ξαναπιάσουν στον ύπνο.
Μόνο η μνήμη μπορεί να μας προστατέψει από νέες συμφορές. Και η μνήμη,
φυσικά, δεν θα πρέπει να αναφέρεται μόνο στα δεινοπαθήματα του κορμού του
Έθνους αλλά και στις φτερούγες και στα άκρα του.
Θυμόμαστε λοιπόν για να γνωρίσουμε την αλήθεια και όχι για να εκδικηθούμε,
διότι, όπως έλεγε ο Γκάντι, με το «οφθαλμόν αντί οφθαλμού «θα καταλήξουμε να
τυφλωθεί όλος ο κόσμος.
Θυμόμαστε για να μη ξαναζήσουμε γενοκτονία, μικρασιατική καταστροφή,
κυπριακή τραγωδία.
Τα βιώματα μας ως γένους ακριβώς επειδή κατανοούμε τι σημαίνει ξενιτιά, τι
σημαίνει προσφυγιά, σκλαβιά, διωγμός, μας έκαναν πρώτοι να ανακαλύψουμε τη
Δημοκρατία, και τις ανθρωπιστικές αξίες, πρώτοι εμείς να αποδεχθούμε τη
θρησκεία της αγάπης, να δείξουμε στον κόσμο τι θα πει ειρήνη, φιλοξενία.
Και τα αγαθά της ζωής τα θέλουμε για όλους τους ανθρώπους. Όχι μόνο για εμάς.
Γι αυτό τείνουμε πάντοτε χέρι φιλίας και ειρηνικής συνύπαρξης.
Αλλά δεν ξεχνούμε. Έχουμε χρέος να θυμόμαστε. Και είναι πράξη σωτηρίας ότι
στήνουμε ορόσημα μνήμης για να μη χαθούμε.
Αν καταφέρουν να μας αποκόψουν από τους Μεγάλους Νεκρούς μας, τότε είναι η
ζωή που θα χαθεί στο σύνολο της. Μόνο όταν το νεκρό αρνείται να πεθάνει, ακριβώς επειδή οι ζωντανοί το διαφυλάττουν με τη θέλησή τους, τότε και η χιλιετία
που ανέτειλε θα μας σεβαστεί. Γιατί θα την αναγκάσουμε να το κάμει.
Και αν επίμονα ζητούμε να αναγνωρισθεί η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου
από τη διεθνή κοινότητα, από τον ΟΗΕ, δεν το κάνουμε μόνο για να τιμήσουμε τους
προγόνους μας. Το κάνουμε διότι θέλουμε να μην υπάρξει λαός στο μέλλον που θα
γίνει ξανά θύμα γενοκτονίας και εξόντωσης.
Τιμή στους προγόνους μας.”
Αποσπάσματα από την ομιλία του φιλολόγου Αλέξανδρου Σπανίδη την ημέρα
μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου.